اول : سير صعودي نسبي همه چيز است ، از لوازم منزل ، ماشين و امكانات ديگري مثل همين كامپيوتر و اينترنت گرفته ، تا اتفاقات ديگري چون لوازم سفر ، وسيله سفر ، امكانات موسيقي و ....

سالهاي ۶۵-۷۵ سالهاي جنگ و قحطي بود ، سالهايي كه معمولا بهترين ماشينهاي دست مردم همين رنو ۵ بود ، سالهايي كه ماشين نو تقريبا فقط مال پولدارها بود .

اونروزها تلوزيونها هنوز LCD نشده بود و تلوزيونهاي ترانزيستوري و لامپي حرف اول رو مي زد.

اونروزها قحطي لاستيك ماشين و باطري ماشين و بنزين و هر چيز ديگري خيلي معمولي بود.

اونروزها داشتن يك پيكان هر چند مدل پايين براي خيلي خونواده ها يك رويا بود.

با خيلي ها كه راجع به اونروزها حرف مي زنيم مي گويند ما بوديم كه اونروزها خوب بوديم و الا اونروزها مالي نبود !! ولي من واقعن نظرم متفاوت ه ، چرا ؟ ، چونكه در اونروزها يك آرامش نسبي ، خلوتي نسبي همه جا ، يك نوع بي خيالي نسبي و ارج و قرب داشتن نسبي همه چيز موج مي زد ،،

اونروزها درست بود كه همه چيز كم بود ، ولي همون كم بودنش خوب و دلچسب بود ... حالا شايد همه چيز زياد باشد ، ولي ...... خيلي چيزهايش تلخ مي شود با همين زياد بودن !!!

اونروزها غم بود ، اما كم بود !

ثروت واقعی دو چیز عمده را باید داشته باشد:

اول : همیشه باعث شادمانی و خوشی باشد

دوم : همیشگی باشد و روزگار آنرا نتواند پس بگیرد .